Հրաչյա Քոչար

Ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Գումլուպուճախ գյուղում: Հայոց Ցեղասպանության (1915թ.) տարիներին Հրաչյա Քոչարը (Հրաչյա Գաբրիելյան) գաղթել է Վաղարշապատ։ Ալավերդու հանքերում եղել է գառնարած, հանքափոր: 1927թ. բնակություն է հաստատել Երևանում։ 1929-31թթ. սովորել է Երևանի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում: Աշխատել է «Ավանգարդ», «Խորհրդային Հայաստան» թերթերի խմբագրություններում։ 1934թ. խմբագրել է «Ռյա Թազա» թերթը, 1946-51թ.՝ «Սովետական գրականություն», 1954թ.՝ «Ոզնի» ամսագրերը։ Հոր անունը դարձրել է գրական անուն: 1939թ. Մարտիրոս Սարյանը նրան տեղավորել է իր ղեկավարած Պատմական հուշարձանների պահպանության կոմիտե: 1941-45թթ. մասնակցել է Երկրորդ Համաշխարհային պատերազմին, եղել է ռազմաճակատային թերթերի թղթակից։ 1946-51թթ.՝ Հայաստանի գրողների միության վարչության քարտուղար։ Հրաչյա Քոչարը հեղինակել է վեպեր, վիպակներ, պատմվածքներ, հեքիաթներ: Հրատարակել է մի քանի ժողովածուներ: Նրա ստեղծագործություններից թարգմանվել է աշխարհի 24 լեզուներով: Գրել է նաև հրապարակախոսական, գրաքննադատական հոդվածներ և ուսումնասիրություններ, ուղեգրություններ, ինչպես և «Հյուսիսային ծիածան» (1961թ., «Հայֆիլմ») կինոնկարի սցենարը։ 1943 թ-ին Հրաչյա Քոչարը պարգևատրվել է «Մարտական ծառայությունների համար» և «Ստալինգրադի պաշտպանության համար» մեդալներով, իսկ 1945 թ-ին՝ «Կարմիր աստղ» շքանշանով։ Մահացել է Երևանում: