Վահագն Դավթյան

Ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Արաբկիր գյուղաքաղաքում։ 1926թ. ընտանիքով տեղափոխվել է Ռուսաստանի Կրասնոդար քաղաք, իսկ 1932թ.՝ Երևան։ 1941-45թթ. մասնակցել է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին։ 1948թ. ավարտել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետը։ 1962-65թթ. աշխատել է «Գրակաև թերթ», 1965-67թթ.՝ «Հայրենիքի ձայն» թերթերում, 1981-91թթ.՝ «Վերածնված Հայաստան» հանդեսում, 1967-81թթ.՝ Սփյուռքահայության հետ մշակութային կապի կոմիտեում։ 1991-94թթ. եղել է Հայաստանի գրողների միության նախագահը, 1986թ-ից՝ ՀՀ ԳԱԱ թղթակից անդամ, 1996թ-ից՝ ակադեմիկոս: Գրողի ստեղծագործությունները սկսել են տպագրվել 1935թ-ից։ Հեղինակել է 40-ից ավելի բանաստեղծական ժողովածուներ։ Վահագն Դավթյանը հեղինակ է նաև մի շարք թարգմանությունների։ Նրա ստեղծագործությունները թարգմանվել են ռուսերեն, ուկրաիներեն, վրացերեն, անգլերեն, ֆրանսերեն, իսպաներեն, պարսկերեն և այլ լեզուներով։ Դավթյանը պարգևատրվել է «Հայրենական պատերազմի երկրորդ աստիճանի», «Պատվո նշան» և «Աշխատանքային կարմիր դրոշի» շքանշաններով: 1971թ. արժանացել է Հայաստանի մշակույթի վաստակավոր գործչի կոչման, 1977թ. և 1985թ.՝ ՀՀ Պետական մրցանակի: Մահացել է Երևանում: