Վահրամ Ալազան

Ծնվել է Արևմտյան Հայաստանի Վան քաղաքում։ Վահրամ Ալազանը (Վահրամ Գաբուզյան) սկզբնական կրթությունն ստացել է ծննդավայրի Արարք թաղամասի ծխական դպրոցում։ Անձամբ տեսել է Հայոց ցեղասպանության (1915թ.) ողբերգությունը, գաղթի ճանապարհին կորցրել է ծնողներին, մի կերպ հասել է Երևան և ապաստան գտել որբանոցում։ Ուսմանը զուգընթաց, մասնագիտացել է գրաշարության մեջ։ 1918թ. աշխատել է «Ուրարտու» տպարանում` որպես գրաշար-բանվոր, 1921թ.` «Խորհրդային Հայաստան» օրաթերթում` գրաշար։ Վ.Գաբուզյան ստորագրությամբ տպագրվել է նրա առաջին բանաստեղծությունը` «Կարմիր հաղթանակը»։ Այնուհետև մամուլում լույս են տեսել նրա բանաստեղծությունները, պոեմները, պատմվածքներն ու ակնարկները, այս անգամ արդեն «Ալազան» ստորագրությամբ։ 1922թ. հրատարակվել է գրողի անդրանիկ գիրքը` «Տարիների խաղը» պոեմը։ Եղել է «Ավանգարդ» թերթի հիմնադիրներից մեկը (1922թ.), 1922-30թթ.՝ «Տպագրական բանվոր» լրագրի խմբագիրը, 1923-32թթ.՝ Հայաստանի պրոլետգրողների ասոցիացիայի նախագահը, 1923-36թթ.՝ Հայաստանի և Անդրֆեդերացիայի կենտգործկոմների անդամ, 1933-36թթ.՝ Հայաստանի գրողների միության վարչության առաջին քարտուղարը, 1932-36թթ.՝ «Գրական թերթ»-ի խմբագիրը: Ռուսերեն լույս են տեսել նրա գրքերը։ Հեղինակել է նաև բազմաթիվ քաղաքական-հրապարակախոսական, գրաքննադատական արժեքավոր հոդվածներ։ 1934թ-ից եղել է Հայաստանի գրողների միության անդամ։ Հալածվել է ստալինյան ռեպրեսիաների պատճառով: 1936թ. տրոցկիստ, նացիոնալիստ, հակահեղափոխական, Բերիայի դեմ մահափորձ կազմակերպող խմբի անդամ և նմանատիպ այլ անհիմն մեղադրանքների հիման վրա դատապարտվել է 10 տարվա ազատազրկման։ 1946թ. վերադարձել է հայրենիք։ Սակայն որպես նախկին քաղաքական բանտարկյալ, նրան թույլ չեն տվել ապրել Երևանում և աքսորել են Աշտարակ ։ 1949թ. արդեն ցմահ, աքսորել են Սիբիր։ 1954թ. լիովին արդարացվելուց հետո վերադարձել է հայրենիք։ 10 տարի (1956-66թթ.) կաթվածահար գամված է եղել անկողնուն։ 1956 թ-ին Վահրամ Ալազանը արժանացել է «Պատվո նշան» շքանշանի: Մահացել է Երևանում: